Mój żywioł.

Tak, to prawda. Jest gorąco. Za oknem 35 stopni. Wszyscy kręcą gdzieś po lasach. Ja na szosie czuje się najlepiej. Niedziela pełna słońca to doskonały moment na wypad w górki ale asfaltem. Ostatnio, z różnych przyczyn 😂, nie umiem wstać rano na bajka więc start o 11. W okolicy południa moje mio pokazało 37C.  Trasa Kielce ->Łagów--> Nowa Słupia-> Kielce. Jakieś 80 kilometrów. To dystans który nie zdąży znużyć mnie samego, więc w sam raz.

Ale nie o kilometrach wokół komina chciałem tu pisać. Zbliża się bowiem coś wyjątkowego.  Więc odliczam..  Oby do soboty.

lato ! na prima aprilis

Wreszcie, to jest ten czas kiedy zmarzluchy takie jak ja, wyłażą ze swoich ciepłych norek. Tak, tak to własnie ostatnio jest, że od razu robi się lato :-). Choć nie wiem czy to jest dobre, chodzę ostatnio jak śnięta ryba , ziewam i  w ogóle nie mam siły na nic. Przesilenie wiosenne ..  w tym roku wyjątkowo dla mnie dokuczliwe.   Sobota minęła pod znakiem uziemienia rowerowego i w sumie fajnego dnia z dzieciakami, niedzielę postanowiłem przeznaczyć na niczym nie skrępowane rowerowanie.  To pierwszy dzień kiedy można było pojechać na krótko. W prognozie 23 stopnie, nie dało się usiedzieć w domu.
Na pierwszy ogień oczywiście moje ulubione rejony a więc Kurozwęki. Pomyślałem ze fajnie będzie zjeść coś dobrego z bizona :-P

W drodze do Łabędziowa, uwielbiam ten zakręt

Odcinek między Marzyszem a Łabędziowem to co roku na wiosnę istny pogrom żab, udało mi się jedną chyba parę :-) przeprowadzić.

Tak ciepły weekend wygonił chyba wszystkich znajomków na rower. Po drodze spotkałem Kamila. Co prawda wracał już ale nie obyło się bez wspólnego zdjęcia.

Pure  Happines :-) 

Jeszcze parę tygodni i będzie naprawdę zielono, już nie mogę się doczekać.

Boćki już są !!!, co roku cieszy mnie ich widok niezmiernie.

Tak jak lubię, słońce, 25 stopni i kilometry przed sobą...

Co roku udaje mi się zjeść coś w pałacu w Kurozwękach, Niestety tym razem ta przyjemność mnie ominęła. Ludzi tego dnia było chyba tylko więcej w Dolinie Chochołowskiej.  Odpuściłem sobie, w dodatku tym razem nie dało się wejść do restauracji bez opłacenia biletu wstępu. Trochę to słabe :-(

Na moje szczęście, w Chańczy wpadła mi w oko zachęcająca reklama pensjonatu "Cztery Wiatry". Przeczucia były dobre,  Najadłem się do syta, ceny umiarkowane i bardzo miła obsługa. Szczerze polecam!. http://czterywiatry.pl/

30 kilometrów później ulubiony deser :-)

Pora wracać, 130 kilometrów za mną. Przezimowałem prawie bez treningów, fajnie że ten dystans nie zrobił na mnie wrażenia. Jest nadzieja na fajny, pełen rowerowych przygód sezon.

Tą trasę robiłem wielokrotnie. Po drodze można zahaczyć o kilka atrakcji turystycznych  Między innymi :

Szydłów (polskie Carcassonne):

No i oczywiście słynny pałac w Kurozwękach:

Przygoda pierwsza wcale nie skończyła się na schabowym :-)

Nie wiem czy zauważyliście ale opisana przeze mnie pierwsza wyprawa do Bacówki pod Bereśnikiem nie posiada w zasadzie zakończenia. chyba zostawiłem niechcący najlepsze na sam koniec.  Powiem krótko: nocowanie w schroniskach PTTK jest fantastyczne. Można poznać mnóstwo fajnych ludzi, poczuć atmosferę wędrownej przygody, oczywiście należy tez wspomnieć, że samo zakwaterowanie jest niedrogie, dzięki czemu można częściej planować wyprawy z rowerem. Jeśli nie ma się dużo miejsca w plecaku jak ja wtedy, można zamówić sobie pościel. To extra luksus za dosłownie kilka złoty :-).

Zmęczony całym dniem po prostu padłem.... wstałem za to dość wcześnie, kilka osób wraz ze mną wymsknęło się po cichu. Wschód słońca był przepiękny !!!

Warto było nie zaspać !

Wyłaniające się z mgieł góry wyglądały przepięknie.

Kawa w takich miejscach nawet rozpuszczalna smakuje wybornie.

Szwendając  po śpiącym jeszcze schronisku, wyczekując godziny 9 (kiedy kuchnia zacznie pracować i będzie można zamówić śniadanie)  wypatrzyłem małą niepozorną książeczkę. Oczywiście potem ją kupiłem, ponieważ zaświtał mi w głowie pewien plan. Przy każdym opisanym schronisku jest miejsce na pieczątkę, od razu sobie pomyślałem, że fajnie by było zebrać je wszystkie. Oczywiście na rowerze.  Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że schronisk PTTK w Beskidach jest ponad 40!,  nie wiem czy starczy mi czasu, żeby zaliczyć je wszystkie, jednak pomysł na wyprawy jest i tego się trzymam. Jeśli zanocuje choć w połowie będę bardzo szczęśliwy :-).

Słońce wstawało coraz wyżej.

Krajobraz jak śródziemnomorski :-)

Schronisko posiada całkiem spory księgozbiór, można znaleźć wiele ciekawych wręcz unikatowych pozycji. To zdjęcie zrobiłem specjalnie dla moich kolegów, maniaków wszystkiego co lata. Może dzięki temu uda mi się Piotrka i Witka wyciągnąć na rower do Szczawnicy :-)

Wreszcie jest upragnione śniadanie!, jajecznica po bacowsku. Niebo w gębie.

mniam!

Oczywiście miałem wyborowe towarzystwo :-)

Tego dnia również pogoda dopisała!

Kolory jesieni, mimo że sezon dobiega końca, lubię tę porę roku.

Kierowałem się w kierunku Przechyby, po drodze zaliczyłem jeszcze Czeremchę -  1124m n.p.m.

Widać już Radiowo-Telewizyjny Ośrodek Nadawczy z 87-metrową stalową wieżą na szczycie Przechyby.

Przechyba przyciąga rowerzystów, jak ktoś nie lubi karkołomnych wspinaczek po terenie może wjechać wygodną asfaltową droga z Gabonia.

Fantastyczny jesienny widok, Beskidy i pasmo Radziejowej jest przecudne.
..

Droga powrotna na Rytro.

Uwielbiam takie wąskie ścieżki, wtedy jeszcze nie wiedziałem, że następny raz odwiedzę to miejsce ze swoim nowym nabytkiem na pełnej amortyzacji :-). 

Aż żal, że niedziela dobiega końca.

Na trasie zaintrygowało mnie to miejsce i postawiony tam krzyż. To wynik bardzo smutnej historii, kiedy burza i piorun zabrał życie 29-letniej przewodniczki wraz z dzieckiem.

Jesień pełną gębą, droga staje się coraz bardziej płaska, to znak że zbliżam się do końca mojej dwudniowej wyprawy. Oczywiście chciałoby się więcej ale i tak jestem bardzo szczęśliwy z tej wycieczki, przede wszystkim pogody, która jak na tę porę roku była aż nadto łaskawa.

A tutaj mapki poglądowe co i jak:

Dzień pierwszy.

Dzień drugi.

Bacówka pod Bereśnikiem 1-2.10.2016

Przygoda pierwsza czyli :  Bacówka pod Bereśnikiem 1-2.10.2016

Dzień 1 -  Rytro -> Przez Wielki Rogacz -> Szczawnica -> Bacówka pod Bereśnikiem
Dzień 2 -  Bacówka pod Bereśnikiem -> Przez Przechybę -> Rytro

Tak prawdę mówiąc to mój czwarty wyjazd rowerowy w góry w ostatnim czasie, wszystkie poprzednie zupełnie spontaniczne i na wariata. Ten jest o tyle inny że po wizycie w schronisku pod Wierchomlą, oglądając wspaniały zachód słońca, zamarzyłem poczuć ten klimat górskiej wędrówki. Przeglądając na biegu ranking schronisk PTTK pomyślałem: jadę w Bieszczady a dokładnie do Bacówki PTTK Pod Małą Rawką. Bardzo dobre opinie , fajnie by tam było przenocować. Hmm ... fajnie ale trochę daleko trzeba dojechać. Na pewno zrealizuję ten pomysł, może jeszcze w tym roku. Szukając dalej wpadła w oczy Bacówka pod Bereśnikiem niedaleko Szczawnicy. Bardzo lubię Pieniny więc długo się nie zastanawiałem. Jeszcze rzut oka na prognozy.. te okazały się wyśmienite. W radiu bębniono że to ostatni tak ciepły weekend w tym roku. (Chyba się nie pomylili, pisząc te słowa zaledwie cztery dni po powrocie deszcz wali w parapet, 4 stopnie, rano w Szczawnicy było kilka centymetrów śniegu :-)).

No więc wszystko jasne: Jadę!

Ciężko było wytrzymać te kilka dni w pracy - dobrze że tuż przed weekendem udało mi się zaliczyć Targi Rowerowe Bike Expo w Kielcach. Polecam !. Impreza jest organizowana co roku jesienią, mnóstwo wystawców - jest czym oczy nacieszyć.

Wreszcie przyszedł piątunio. Wieczorem spakowałem wszystko do samochodu. Mój trek po złożeniu tylnej kanapy mieści się cały, nawet bez zdejmowanie przedniego koła. To jedna z zalet posiadania kombiaka i podróżowania samemu.  W niewielkim plecaku spakowałem najpotrzebniejsze rzeczy, z racji optymistycznych prognoz nawet mój 12 litrowy Camelbak MULE NV okazał się bardzo pojemny.

Start sobota godzina 6.00. Mój samochód sam już zna drogę w Beskidy - kierunek Szczurowa i Brzesko: puściutko na drodze.

Mijam Łososinę Dolną - dla mnie to taka brama do gór, tutaj zaczynam już czuć zapach przygody.

Rzut oka na fragment Jeziora Rożnowskiego i Dunajca.

Cały czas towarzyszy mi przepiękne słońce, po rześkim poranku temperatura szybuje w górę osiągając imponujący jak na 1 październik poziom 22 stopni. Lepiej być nie może.

Wreszcie upragniony widok. Cel już niedaleko.

Przed 11.00 dojeżdżam do Rytra. Parking przy stacji PKP wydaje się być najlepszym i darmowym miejscem dla samochodu. Zostanie tu do jutra. Szybko przebieram się w ciuchy rowerowe, wyciągam rower, pewnie jestem ciekawym obiektem obserwacji, dla znudzonych przymusowym postojem, kierowców ciężarówek stojących obok.  Na szybko wcinam dwie zabrane z domu kanapki. Uzupełniam bidon, wczytuje zapisaną trasę GPS i wreszcie startuje w kierunku Roztoki Rycerskiej. To pierwszy punkt a właściwie "początek" mojej wycieczki. Gładki asfalt szybko się kończy, mijam stację narciarską, droga łagodnie wspina się w górę.

Mimo że przejechałem dość niewielki  dystans, widoki robią już wrażenie. Polska złota jesień !!. Szybki wpis do rowerowych znajomków - a co tam, niech zazdroszczą :-) Lubię ich tak denerwować bo wiem, że to najlepsza motywacja żeby wyjść z domu hehe.

Ciągle jadę  eleganckim szuterkiem, to w sam raz teren dla mojego sztywniaka treka. Dzięki temu, że droga cały czas pnie się w górę dość stromo, szybko nabieram wysokości. Jest łatwo bo nawierzchnia jak dla samochodu.

Widoki stają się coraz piękniejsze, w zasadzie ciężko jechać bo co chwilę zatrzymuje się żeby zrobić zdjęcie.  jest bardzo ciepło - 24 stopnie - przy każdym przystanku dopadają mnie wściekle muchy jakby przeczuwały zbliżający się koniec lata. 

Spotykam sporo turystów, nic dziwnego - pogoda wyśmienita na zdobywanie szczytów. 

Chwila postoju i zachwytu - jest przepięknie, ani jednej chmurki. Słońce mocno grzeje, pewnie dlatego  widoczność trochę ograniczona.

Docieram do pierwszego szczytu: Wielki Rogacz (1182 m n.p.m).
https://pl.wikipedia.org/wiki/Wielki_Rogacz

Obowiązkowe zdjęcie przy tabliczce, słyszę głos zza pleców:

"I tak Panu nikt nie uwierzy że Pan tu wjechał"

Uśmiechnąłem się bo na razie to kaszka z mleczkiem, widać niezorientowany pieszy ;-)

Ruszam dalej, plan zakłada, że od tej pory jadę wzdłuż granicy aż do samej Szczawnicy.  Analizując trasę po powrocie teraz widzę że mogłem zahaczyć o Przełęcz Gromadzką  (931m) i przy okazji odwiedzić Bacówkę na Obidzy (byłem bardzo blisko). Cóż przynajmniej będzie co nadrobić następnym razem.  Trasa dalej przebiega bardzo łagodnie.   Patrzę na czas - nie ma jeszcze 14.00. Pomyślałem sobie: wcześnie!, co ja będe robił  przez pół dnia w Szczawnicy, czas pokaże jak bardzo się myliłem :-)

Spotykam dwóch rowerzystów na zdecydowanie lepszych ode mnie sprzętach. Gadamy chwilę przy mapie, okazuje się że jadą do Jaworek, jak usłyszeli mój pomysł jazdy do samej Szczawnicy/Palenicy stwierdzili tylko: no super, tam będzie troszkę trudniej ale na pewno sobie poradzisz bo jest sucho, my lecimy prosto do rezerwatu Biała Woda.  Teraz wiem że powinienem ich posłuchać ale o tym później.


Lecę dalej niebieskim szlakiem - jest płasko i wygodnie :-)

Po drodze wpadam jeszcze na ciekawą polankę:

Kontynuuję dalej jadąc po słupkach granicznych:

Dojeżdżam w końcu do według mnie najbardziej urokliwej przełęczy na tej trasie : Przełęcz Rozdziela (803 m n.p.m.)

Poniżej widać rezerwat Białej Wody i drogę prowadzącą do Jaworek. Domyślam się że nazwa przełęczy pochodzi od faktu, że rozdziela Małe Pieniny od Beskidu Sadeckiego. Dawniej w miejscu krzyżowania się szlaków istniało turystyczne przejście graniczne.  Mogłem troszkę zjechać w dół w kierunku rezerwatu. Na pewno zdjęcia byłyby fantastyczne.  Polecam odwiedzić ten adres: Janusz-Wanczyk.pl | Blog fotograficzny
Kontynuuje cały czas jadąc wzdłuż granicy.  Z samej przełęczy prowadzi fantastyczny zjazd, można się bardzo rozpędzić. Niestety nie trwa to długo - za chwilę okazuje się że podjazd jest tak stromy, że muszę wprowadzać rower. Nie dość, że stromo to w dodatku idę trasą wypasanych owiec, każdy krok wzbudza szaleńczy atak much.  Po dość długim wspinaniu wreszcie siadam na siodełko, zaczyna się wspaniała dość wąska ale bardzo wygodna twarda gliniasta dróżka, co raz to oznaczona słupkiem granicznym.

Miałem nadzieję że tak będzie już do samej Palenicy więc na twarzy uśmiech.  Mina mi zrzedła jakieś 15 minut później.  Droga stała się coraz bardziej wąska, zarośnięta. Za chwilę pojawiły się zwalone drzewa i korzenie zmuszające do przenoszenia roweru.

Minęło mnie kilku turystów radośnie oznajmiających że dalej będzie tylko gorzej. Nie wiem czy to prawda, kiedyś postaram się to sprawdzić. Tego dnia miałem po prostu dość. pierwszym szlakiem sprowadziłem rower do wąwozu Homole,

Po drodze kilka wspaniałych widoków złotej jesieni. 

Potem w dół do Jaworek, asfaltem przez Szlachtową do samej Szczawnicy. Zatrzymałem się jedynie na chwile przy fontannie w górnej części uzdrowiska.

Stąd prowadzi droga do Schroniska pod Bereśnikiem. Będąc w Szczawnicy nawet bez  roweru warto dotrzeć  w to miejsce (ok 45 min marszu).

Oprócz kilku batonów - nie zaliczyłem ani jednego porządnego posiłku tego dnia. Na szczęście schronisko było już niedaleko.

Na drodze do Bacówki Pod Bereśnikiem.

Wreszcie dotarłem, zmęczony i wściekle głodny :-). Schronisko położone jest przepięknie.

Dzisiaj się stąd nie ruszam :-)

W dole Szczawnica

Powiem krótko: rewelacja. Schronisko ma niesamowity klimat. Obsługa jest bardzo miła. Rower co prawda zostawiłem przypięty do barierki przy wejściu, miałem jednak propozycję schowania go w pomieszczeniu gospodarczym z tyłu schroniska. Jedzenie przepyszne, owszem, trzeba trochę poczekać na zamówiony posiłek (o czym informuje kartka na drzwiach). Coś za coś, przynajmniej wiadomo że wszystko jest świeże. Mój schabowy  był wyśmienity ! :-)

Byłem tak głodny że doprawiłem jeszcze pierogami (!) były równie przepyszne. Schronisko do późnych godzin nocnych tętniło życiem. Były ognisko, śpiewy, gitara.